05-08-08

Dagboek van een reetzweter (relaas van de Sean Kelly Classic)

24 Januari 2008

De eerste maal dat ik overwoog om de Sean Kelly te rijden, was na een vermoeiende spinning sessie onder leiding van Kurt. Werner vroeg mij, wat mijn ambities waren dit jaar? Ik zei hem dat normaal gezien de RVV, den Amstel en den Tilff op mijn planning stonden. De dolomieten rit, was voor mij dit jaar om professionele redenen niet mogelijk. Hij vroeg mij wat ik dacht van de Sean Kelly Classic: mooi, zwaar heuvelachtig, veel Briek gehalte, anders gezegd een perfecte Ardennen rit om zwaar af te zien. Meteen die avond in de RZ archieven ingedoken, en las de verslagen van de rit 2007 (oa met 25 deelnemers en de heroïsche 180km van de Willie)! Ik was meteen verkocht om deze ook te rijden.  Ik moest en zou hard trainen (op aanraden van Dessel: met een hogere trapfrequentie: Amai ge rijdt zo groot, zo gaat ge geen bergskes kunnen oprijden, zene!). Dit was hét signaal om er iets aan te doen, om deze toch redelijk te kunnen uitrijden.

Voorjaar

Met wisselend succes enkele ritten doorgesparteld. De RVV (met Koen en Dennis in de regen) met matige conditie doch toch uitgereden. De Amstel was al veel beter (de fine fleur van de RZ langdurig kunnen volgen tot op de tweede bevoorrading, afgehaakt en vervolgens samen de Cauberg met de Krans opgereden; zijn demarrage was er wel teveel aan). Den Tilff op een goed tempo uitgereden (samen Jan, Bert en Bern) in zeer mooi weer.

Mei/ Juni

Conditie goed onderhouden, door regelmatig in de week-en WE ritten mee te rijden. Bijtrainen op de rollen. Tweemaal met den één rond kunnen rijden op een donderdagavond rit (met gem boven 37.5km/u). De groeiende conditie was een goed signaal tot op ...

26 juni 2008

... het moment van de 26ste juni. Na een bewogen en snelle rit tegen de vlakte. In een seconde tegen de vlakte met een snelheid van 40km/u. Al bij al redelijk en zonder te veel erg (helm kapot, bril kapot, wat schaafwonden en een pijnlijke knie). Vervolgens rustig naar huis gereden (thx Dennis en Ben) en de wonden likken. Gevolg van deze val, was dat de conditie pijlsnel naar beneden ging tot op ...

23 juli 2008  

de 23ste juli, het tijd was om opnieuw te trainen voor één mijn doelen van het jaar: de Sean Kelly. 196 km hard labeur met veel klimwerk en zwaar afzien.

Tegenvaller! Amai, dit was nog geen ritje van 50km, met hartslag van max. 184km en gem 164km en dit vlak parcours zonder wind. Toch even denken of mijn vooropgestelde doelen nog wel haalbaar waren. Dit was voor mij een signaal om een crash trainingsweek aan te gaan. 

25-26-27 juli

Rustig op de rollen, hoge frequentie training en beperkte uithoudingstraining van telkens 1 uur. Gene paniek, rustig opbouwen, niets forceren, dacht ik toen nog(!).

29 juli (dag Sean Kelly -4)

Heb mij op dinsdag laten verleiden om mee naar Zolder te rijden, voor een herstelritje. Ja, wat voor een herstelrit was dat! Dat was een afbraakrit! Ik reed meteen het parcours op en zag in de verte enkele herkenbare rood/blauwe bloezen tussen een aanstormend peloton van 30-40 man. Meteen meegereden snelheid boven de 41km/u en niet opgewarmd. Hartslag meteen naar 193. Eén rondje aanklampen was voor mij genoeg die dag. Nadien rustig rondgereden tot Zolder helemaal rood/blauw kleurde en er sprintjes werden gereden (de Fons zou dan toch gewonnen hebben).  De conditie was slecht en het zag er niet goed uit voor komende zaterdag, en dan nog geen enkel echt bergske gereden.

30 juli (dag Sean Kelly -3)

Met volle moed een klimtraining gereden (in het Antwerpse is er geen enkel deftig bergske te vinden, maar ik had die dag geen tijd voor verder hellingskes te gaan opzoeken)  aldus op de rollen. Het ging beter met mij, maar extra kilometers voornamelijk bergop konden wel helpen.

31 juli (dag Sean Kelly -2)

Belangrijke beslissing: bijtrainen of rusten. Na even alles op een rij gezet te hebben, toch beslist om een extra trainingske te doen op deze donderdag. Om 6u opgestaan en richting Stavelot gereden, om de route des sommets de Lienne et Ambleve te rijden (120km). Gemiddelde temperatuur van de rit 28°C. Toch wel een goed gevoel, maar de Côte de Wanne op het einde deed nog wel een beetje pijn op het einde. Terug naar huis en voldaan rond 15u. Tweede belangrijke vraag van de dag:  avondrit of niet?  Ik voelde mij goed of dacht mij toch goed te voelen en had beslist om nog 70km dijken af te haspelen, dit als ultieme voorbereiding voor de Sean Kelly. Hoewel dit een charmeritje was voor den twee, dacht ik dat er niet snel ging gereden worden. Lap, mijn kilometertellerke wees al snel meer dan 38km/u en 40km/u wanneer Dessel aan kop kwam. Mijn quadriceps begonnen toch redelijk te branden. Allé, nog een keer kop trekken en dan na 25km had ik het toch begrepen en ben ik dan toch eigen tempo gaan rijden, om de rest terug te zien op de terugweg in Walem. Op de bosstraat toonde mij kilometertellerke 180km... het vat was leeg.

1 augustus (dag Sean Kelly -1)

Oei, die benen s´morgens, toch wel wat teveel gedaan gisteren. Allé soit, zoals elke wielrenner ook weet, daags na een zware inspanning, moet je een recuperatietraining (30 minuten rustig losrijden op de rollen). Later die dag advies gevraagd aan enkele ervaren Sean Kelly-rijders of 196km wel geschikt was voor mij. Een bevestigend, doch geen eenduidig antwoord hiervoor. Dessel adviseerde me om gewoon te beginnen met de 130km en eventueel in functie van de vorm voor de 130km of 196 te gaan. Goei voorstel!

2 augustus (dag Sean Kelly 0)

5 uur wekker. Na een portie pasta is Bert mij komen ophalen. De benen voelen niet super, wat zwaar, belooft niets goed! RZ aanwezig op de CP: Filip Aerts, Danny, Xavve, Dessel, Koen, Jan, Werner, Herman, Bert en ikzelf. Wim, Chris, Guy en Alain Sinet gingen er zelf rechtsreeks naartoe rijden. Voorspellingen: rustig mooi weer, mogelijks kans op een bui. Aangekomen op de Baraque de Fraiture, veel volk, vele nog blijde en enthousiaste gezichten inclusief de mijne (met wat zalf op!). Verwondering: op het inschrijvingsstrookje van de 130km slechts 7 hellingen. De avond voordien waren toch nog negen hellingen en nog wat vals plat(!). Eerste kilometers van af de Baraque waren naar beneden tot km 6, de eerste helling. Dat ging nog redelijk, en heb zelfs 20 seconden kunnen aanklampen bij onze berggeit van dienst, Koen, toen hij langzamerhand het gat groter maakte. Toen dacht ik zie de mannen nooit meer terug. Niets is minder waar, na een heuse snelle afdaling (met een niet aangeduide helling ertussen) met gem. van 33km/u was iedereen te samen aan de voet van de Redoute. Wat er ging volgen, was niet min! Op de steile stroken van de Redoute (volgens mijn hellingsgraadmeter idd 21%) heb ik de meeste laten gaan, ook Bert (hij was supersterk aan het rijden als niet klimmer) en sommigen (Dessel, Werner, Koen, Herman, Wim en Sael) nooit meer terug gezien. Vanaf dan ging mijn gem. snelheid bergaf, en kon maar met moeite de rest volgen. Zwaar afzien was het, mijn benen ontploften bijna. Toch teveel gereden de donderdag? Mijn benen zeggen van wel, mijn eergevoel niet. Op de tweede bevoorrading, niet veel RZ gezien, enkel den Bert die op mij aan het wachten was, de Dennis die in de verte net doorreed, en Xavve en Danny die net toekwamen. Dit juist voor ne serieuze lastige klim (de Roche a Frène), waarna lange stukken vals plat (met wind tegen!) Volgens Danny hadden we enkel wind mee, hij kan misschien wel gelijk hebben, maar het voelde toch als wind tegen. Nadien kwam de derde bevoorrading in zicht, niet te lang wachten, gewoon doorrijden (na een limoen-drankje, het beste drinkbare van de dag na al dat plakkerig spul). Kilometer 112, derde belangrijke beslissing in drie dagen: afslag voor de 196 of de 130km. Nu het begon te regenen en mijn benen niet echt mee wilden, was de beslissing snel genomen en ik bleef links aanhouden (nvdr ie 130km). Elke % omhoog in de laatste kilometers was er een teveel. Uiteindelijk was ik er na 5.25u en iets meer dan 23km/u met 2060 hoogtemeters er vanaf.

Den après was met Bert, Xavve, Danny en Chris. Het ging over de zin en onzin van te veel te trainen juist voor een groot inspanning. Aangezien ze gene Blonde Leffe hadden en den Achouffe een fles 75cl was (en ik zie het nogal groot den laatste tijd) heb ik toch maar beslist gewoon een pintje te pakken, overdaad schaad ook voor bier!

 Toch een goed trainingsritje, misschien zal ik volgend jaar is een jaartje niet moeten vallen en mij beter voorbereiden op dergelijke ritten.

 JP

13:41 Gepost door William Devondel in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Sean Kelly Mooi geschreven, die gedachtengangen van u. En Sean Kelly, een prima associatie van iemand die perfect een seizoen lang in conditie kon blijven. Won 7 keer Parijs-Nice. Won vele klassiekers. Groene trui en was eens 7de in het eindklassement van de Tour. Een kompleet renner zoals er ooit weinig Belgen zijn geweest. Hem eren om de 196 km te rijden loont de moeite. Volgend jaar als uitdaging en voordien zonder valpartijen...
Dat wens ik je JP!

Werner

Gepost door: Werner | 05-08-08

Hey JP,
Mooi geschreven. Leuk om lezen. Heel veel gelijkenissen met mijn ervaringen tijdens het vorige seizoen. Ik had een serieuze dip tijdens de Granfondo Eddy Merckx. Na 3 weken platte rust heb ik mij nadien met redelijk succes kunnen opladen voor mijn onverwachte deelname aan de tocht door de Alpen. Mooie herinneringen...(snik)...kijk al uit naar het seizoen 2010.

Gepost door: Een RZ lid in LA | 05-08-08

Waarom is afzien zo leuk? Na al die jaren weet ik het nog steeds niet. Een ervaring als deze leert dat ik niet de enige ben die op zoek ben naar de ideale voorbereiding op een persoonlijk doel. Het is bizar dat dergelijk schema enkele jaren geleden versleten werd als overdreven trainingsijver nu de norm is om in groep 1, 2 of 3 om iemand "een poepje te laten ruiken" of weddingschappen te winnen... Jp, ik zou voor je volgende doel 's nachts in Augustinus wat gaan snuffelen bij de nierdialyse. Misschien vind je een dosis cera. Een andere minder snelle oplossing is deze trainingen een paar weken na elkaar te doen, een weekje te rusten om dan te schitteren op den Barak! Volgend jaar zonder val en met ideale voorbereiding ga je mee op jaarlijkse bergtrip!

Gepost door: Koen | 06-08-08

Hey jp,

Heel mooi verhaal! Mijn conclusies van de Sean Kelly:
1. een schitterende tocht met (voor mij) vrij zware hellingen, maar dan doet het des te meer plezier om erover te geraken;
2. de trainingen tijdens mijn vakantie hebben echt geholpen om wat bergop te leren rijden.
3. ik moet nog minder boterhammen eten om beter bergop te geraken;
3 maar, alles blijft relatief, en ik moet voor de "moral" meer gaan fietsen met mensen die net een crash trainingsweek achter de rug hebben ;-))
greetz, bert

Gepost door: Bert | 06-08-08

De commentaren zijn gesloten.