17-03-08

Land van Asse: “Ieder zijn prestatie”

8.55u. Ik rijd op de slechte betonbaan richting parking van De Klinkaert. Ik zie ze bij de laatste bocht al staan. Reetzweters, kleurrijk in clubkleuren, in volle voorbereiding en uitkijkend naar alweer een leuke prestatie:"Den één en den twee samen".

Dessel en Koen zie ik niet en de Wim, nog één van de topdrie, is ook niet van de partij. Het Wordt iets rustiger dan vandaag? Past perfect in mijn aerobe geplande prestatie...

De Sael neemt autoritair zijn verantwoordelijkheid. Breedgeschouderd zoals hij is, bezorgt hij ons dat windscherm waarachter we ons erg comfortabel voelen. De organisatie in het peloton is kompleet wanneer de Vloe zich spontaan aan kop komt hijsen aan de zijde van Jan. Het verbaast me hoe gedisciplineerd we het voorbeeld van onze 2 koplopers volgen. We malen de kilometers van de dijkzone netjes twee aan twee af. Er wordt nauwelijks gesproken!

De William laat zijn stem horen. We komen in een weliswaar bekende streek van de herstelrit maar niemand weet waar naar toe. De voorzitter leidt! Met gemak en getimed roept hij:"Naar links, rechtdoor of naar rechts". Zijn parcourskennis laat hem niet in de steek. Vijf uur lang is hij verplicht om hard te fietsen...

Ik geniet bij lage polsslag van de geïmproviseerde organisatie of is het georganiseerde improvisatie? Knap hoe fietsers voelen en al beter in peloton gaan rijden als tevoren. Er wordt goed gecommuniceerd...

En den Bern dan! Ik noem hem wel eens "mijne poulain". Niet te temmen maar volgens hem deze keer erg oordeelkundig, trotseert hij de wind. Alleen! Vele kilometers lang is hij de onbesliste numero uno van de groep. Wij rijden ruim 30 per uur en steeds tegen de wind in. William dirigeert nog steeds onze route. Plots verliezen we den Danny. Ware hij daags tevoren niet zo uitbundig in de wijn gevlogen, had hij de beslissing om terug te keren zeker niet genomen. Nu borrelde zijn maag zodanig dat zijn verstand hem beval om na 30 km terug naar huis te fietsen. Een verstandige beslissing Danny...

Ik voel mijn hartslag stijgen. Het gaat bergop. Bern blijft 30 rijden en da's snel bergop. De Nimmer laat het gat. Iedereen vindt hem sympathiek en probeert hem te overtuigen om in het wiel plaats te nemen om dat gat dicht te rijden. De Nimmer begeeft aan zijn gezond verstand:"Als ik dit na 40 km. moet meemaken, wat moet dat dan zijn na 80 en later na 120 km". Dat verhaal hoorden we in den Bellevue, later. De volgende keer gaat hij beslist mee tot het einde...

Dat fietsen "nie veur de Janet is" introduceerde ooit den Alain (Sinet). Hij blaakt van conditie en draait soepel. Op de hellingen is hij bijna altijd nummer 2, achter ja, alweer den Bern...

Ik hoop dat den Alain ons meer dan vorig jaar komt vergezellen tijdens de geplande ritten. Want met hem is er altijd wat fun te beleven.

Bang! Wat is dat? De Filip een nieuwe krachtpatser bij de Reetzweters. Hij laat zich meteen horen. Twee lekke banden (voor en achter) in één klap! Binnenbanden worden hersteld. We rijden verder. Bang! Nog een keer en Bang! Nog eens... Filip belt naar zijn lieve vrouw, die hem later zal komen oppikken. Rekening? 2 Nieuwe buitenbanden en een fikse controle van het materiaal. Maar toch schitterend te zien hoe snel hij al in onze club is ingeburgerd. Goed thuis gekomen Filip?

De jongste van de bende dan, de Sam. Hem hoor je nauwelijks. Hij geniet en ziet af. Hij geeft altijd de indruk goed te zitten. Maar ook hij moet ervaren dat de terugtocht van het Land van Asse stevig is. We rijden nu al geruime tijd meer dan 35 km/u, gestimuleerd door de wind in het voordeel. We gaan nog op tijd thuis zijn...

De Marko heeft al naar zijn vrouwtje gebeld:"Al die platte banden betekenen minimum 1 uur vertraging. Verwacht mij niet voor drie uur, schat". Den Tuur, zijn zoontje is ziek zegt zijn vrouw. Plichtsbewuste huisvader versnelt dan maar en wint het eresprintje aan de watertoren. Bern is twee...

De Chris en den Bernard. Wat hebben die goeie benen. Het valt mij op dat die mannen nu al vroeg op het seizoen lekker zitten. "Ik pluk de vruchten van de uithoudingstrainingen van vorig jaar" bevestigt Chris. En "Ik loop daags na Den Amstel Gold Race den Tenmiles van Antwerpen" verklaart Bernard. Twee sterke jongens die zich goed in hun vel voelen en waar de tijd geen vat op heeft.

We presteerden alweer "leuk". Ieder op zijn gewilde manier maar toch in groep. Is er iets leuker dan dat? Wellicht niet veel. Daar waren we het achter een Donkere Leffe unaniem over eens...  

Werner

17:27 Gepost door William Devondel in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

"We gaan nog op tijd thuis zijn... "
Wat had ik toen gezegd Werner? Idd..."Bang" 3 minuten later!
Mooi geschreven!

Gepost door: Vloe | 17-03-08

De commentaren zijn gesloten.