13-03-08

Men heeft soms van die dagen!

Donderdagavond 19h30.  Tijd om me klaar te maken voor de wekelijkse winterrit.  Terwijl ik mijn fietskleren neem, valt mijn aandacht op een wielerpetje.  Het petje heeft de kleuren van een wereldkampioen.  Het petje kocht ik vele jaren gelden ... hoewel het totaal verfrommeld is, besluit ik het op te zetten ... ik voel het ... het zou wel eens één van die dagen kunnen worden.

De rit vertrekt zoals altijd stipt om 20h00 van op DK.  Op de parking staan nog een paar kletstantes te keuvelen ... de wereldkampioen zijn benen beginnen echter te jeuken en voor hij het weet is hij weg ... roderen aan 32 km per uur ... we zullen ze vandaag eens pijn doen!

Tot over de brug van de autostrade rodeert de wereldkampioen op kop.  In de afdaling komt Marko met het snot voor de ogen de wereldkampioen uitschelden voor een beest, een beul die nu al het peloton in de vernieling aan het rijden is ... De wereldkampioen weet echter van geen ophouden en houdt het tempo hoog.

Richting Duffel drijft hij het tempo rustig op naar 40 km per uur ... hij hoort ze hijgen, puffen, janken ... de strandjanetten ... hij zal ze eens leren fietsen.

Op weg naar Lier laat de kampioen de kop over aan een paar jankers ... snel zakt het tempo tot 35-37 km per uur.  De kampioen krijgt het koud.  In Lier is hij verkleumd en besluit hij een jasje uit te doen.  Hij trekt alle registers open. 

Met het grote mes beukt hij er op los.  Het wordt zwart voor zijn ogen, de spieren verzuren maar hij weet van geen ophouden ... en stilletjes aan valt er een gat ... het peloton kan dit tempo niet langer aan ... beetje bij beetje wordt het gat tussen de wereldkampioen en het peloton groter.  Voor hij het weet zit hij alleen ... zijn afmattingswerk heeft geloond ... geen saloncoureur meer te zien. 

Nog 20 km tot de eindstreep.  Onze kampioen krijgt vleugels.  De wind en regen slaan er op los maar onze kampioen is niet klein te krijgen.  Hij geniet, hij straalt ... de adrenaline giert door zijn lijf ... houdt hij het vol?  Zal hij alleen de Bosstraat opdraaien?  Passeert hij solo de watertoren?

Het zijn uiteindelijk de langste kilometers uit zijn carrière.  De emoties gieren door zijn lijf: vreugde, colère, angst, "grinta"!  Hij zal er nog eens een lap op geven zodat hij die spinningmietjes niet meer terug ziet!

Op de Bosstraat worden de emoties hem bijna te veel.  De Edwig Van Hooydonck schiet in hem wakker.  Op tranen en snot klimt hij naar boven.  Tijdens deze helse klim passeert zijn hele wielercarrière de revue: de Mont Ventoux, den Yzeren Briek, "au plein soleil" te Maastricht, de dolomieten, de Alpen, zijn pech op Hautacam ... zal de noeste training hem dan toch belonen? 

Boven draait hij de vluchtheuvel rond (langs rechts, de kampioen wil niet gediskwalificeerd worden).  De zenuwen worden hem bijna te veel.  Zal hij ze nog tegen komen.  Angstig kijkt hij om zich heen ... niemand!  Het is bijna niet te geloven ... de eindstreep nadert ... de kampioen zet nu alles op alles ... 23, 24, 25, 25.4 .... met een snelheid van 25.7 km knalt hij de watertoren voorbij.  De kampioen steekt zijn armen in de lucht en dankt zijn patroonheilige ... men heeft soms van die dagen!

Ijzeren Willy

22:56 Gepost door William Devondel in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Mooi verhaal, wereldkampioen!
Helemaal in de stijl van Karl Van Nieuwkerke, al kreeg een gelijkaardig verhaal (op het einde van zijn boek "Renner willen worden") nog een verrassende wending...

Gepost door: Dylan@LA | 14-03-08

Inderdaad een mooi verhaal...... alleen zonde dat aan het einde de wekker ging. Tijd om wakker te worden voorzitter!

Gepost door: Dennis "allez allez" Valerius | 14-03-08

Prachtig verhaal! Inderdaad na enige tijd in het achterwiel te hebben gezeten van onze voorzitter tussen Duffel en Lier werd plots ergens tussen Lier en Koningshooikt de afstand tussen mijn (voor)wiel en zijn (achter)wiel langzamerhand groter en groter en groter en groter ... met veel moeite zag ik hem nog in de verte... maar ik was hem kwijt, weg was hij!

Gepost door: Jp | 14-03-08

Prachtig verhaal, schitterend geschreven.
Maar....tussen pot en pint zou ik toch een paar vragen willen stellen aan ijzeren Willy.

Gepost door: danny | 15-03-08

We waren net afgeslagen richting OLV waver, toen de VZ zen motor begon te sputteren. Hij liet zich uit het peleton wegzakken, hoofd tussen de schouders. Zuur in de benen, dacht ik. Of toch niet? Inderdaad, hij had²het gezien....den apotheker op den hoek had wachtdienst. Maar we hebben hem niet meer terug gezien. Hoewel we vanaf niet sneller meer gereden hebben dan 28!!

Gepost door: Bruno de Fietsbeer | 15-03-08

zand, zand, zand ... Degenen die mijn atletische vermogen beter kennen, weten dat ik donderdag met mijn sportieve (non)prestatie een zand in de ogen tactiek uitgevoerd heb. Inderdaad de voorzitter draait al enkele jaren mee en weet beter als geen ander dat fietsen meer is dan stampen. Morgen zal hij tijdens de land van Asseroute de ware benen laten spreken! Na morgen spreekt men enkel nog over de come back van het jaar. Donderdag niets waard en op zondag de pannen van het dak gereden. Komt dat zien, morgen vertrek om 9h00 stipt van op DK

Gepost door: Ijzeren Willy | 15-03-08

De commentaren zijn gesloten.