28-05-07

Spranghers Classic

Voor het  2de opeenvolgende jaar in mijn nog korte wielerbestaan stond de magische Tilff-Bastogne-Tilff op mijn fietskalender.  Je zou dan toch denken dat je de ‘hellingen met naam’ toch iet of wat herinnert, je toch wat beelden hebt opgeslagen van adembenemende hellingen of van enkele panoramische zichten. Vergeet het ! Exact één col/côte kon ik mij nog voor de geest halen, La Redoute.  Dat is dan nog de lelijkste van allemaal waarvan ik de pijn van vorig jaar opnieuw kon voelen.  Kortom, mijn parcourskennis gaat er echt niet op vooruit en mijn koppigheid (ondanks herhaaldelijk wijs advies van ene Werner) om elke helling te bestormen (liefst in het wiel van ene Koen) werd in deze editie weer keihard afgestraft in de finale waarin ik een meesterstaaltje ‘surplacen’ weggaf. Nu we gaan ni zeuren, we zijn positief, we zijn weer wat ouder geworden en hebben weer veel  bijgeleerd.

 

Wat een rustige, genietbare en gedoseerde rit moest worden over 237 km werd een erg natte karaktertest.  Na een droge start gingen na een half uurtje de hemelssluizen open, de temperatuur daalde traag maar zeker tot onder de 12 graden, het plezier om te fietsen spoelde genadeloos weg in de riolen zodat  tot kmpaal 65 onze lippen stijf op elkaar bleven en er amper werd gesproken.  De regen bracht echter ook massa’s zuustof in de lucht en dat inspireerde meerderen onder ons tot mogelijke scenario’s.  Sael deed een lumineus voorstel om bij de splitsing 237 / 137 km steevast het parcours van  de 137 km te kiezen.  Het watergordijn voor zijn ogen moet wel erg dik geweest zijn want dit punt waren we zo’n 10 km eerder gepasseerd.  Terugdraaien stond uiteraard niet in ons evangelie.  Werner voelde zich in de Ardennen als een vis in het water en deed met zijn verregaande parcourskennis uiteindelijk het ultieme voorstel : we zouden ‘efkes’ naar het dak van België rijden (=Baraque Fraiture) om nadien opnieuw aan te sluiten op het parcours.  Dit zou ons 80 km opleveren.  Bij Bart verscheen spontaan de eerste glimlach van de dag op zijn gezicht.  Ikzelf keek naar boven maar onzen Briek gaf niet thuis.  Als de kat van huis is fietsen de muizen… naar Baraque Fraiture aan een duizelingwekkende vaart en een rugwind van 15m/s.  Meteen hadden we een extra col in de benen ter compensatie van de Cote de Bonnerue die we links lieten liggen.   Ondertussen was het opgehouden met regenen.  We werden weer vrolijk en zwaaiden de loftrompet naar onze berggids Werner die ons feilloos begeleidde.  We doopten de TBT meteen om in de “Spranghers Classic”. 

 

Terug op het reglementeer parcours pikten we aan de bevoorrading onze 2 eliterenners op : Koen en Wim die voor de 137 km hadden gekozen.  Leuke gasten aan de toog maar in een TBT weet ik niet of dit andermaal een geschenk uit de hemel is. Geef mij dan maar regen. Lap, daar ging mijn gedoseerde trainingsrit !  In het gezelschap van deze twee heren kleurden mijn banden een eerste keer roodgloeiend op de Amermont.  Ik gaf het beste van mezelf en maakte bijna meer decibels dan Marko op de Mortirolo.  Wonder bij wonder kon ik gelijke tred houden, weliswaar nooit op kop.  Of toch, op de Rosier !  Ik voelde mij behoorlijk en zette mij ook een keer op kop.  Ene Cannondale kon dit niet goed verteren en besliste om zijn achterband te laten leeglopen.  Wim offerde een bommetje op en we waren zo weer vertrokken. Dit keer Koen op kop maar na 1000 m liep ook dit uit op een sisser.  Geen bommetje meer en enkel een wegwerppomp van mezelf.  Dan maar een wielertoerist in volle beklimming uit het zadel trekken, zijn “ Beko” pomp uit de Lidl afpakken, een paar keer pompen en we waren weer weg.  En zo werd de Rosier in drie stukken gehakt.  Op de côte de Xhierfomont was ik er opnieuw bij, zo blij als een klein kind, zelfs de Wim moest lossen.  Ik zat op een wolk en deed mijn deel in het werk op weg naar La Redoute.  Op de grote baan richting bevoorrading pikten we aan bij een paar hardrijders, iedereen draaide mee, Koen maakt de race bikkelhard, kreeg boze blikken, dit kostte krachten, veel krachten, bij iedereen, het groepje werd steeds kleiner,  maar we overleefden en bereikten veilig de bevoorrading.  Toen ik mijn benen voelde, of beter gezegd het zuur, wist ik dat ik al mijn cartouchen had verschoten.  De groep was weer voltallig (Werner, Bart, Jan, Koen, Lewi en mezelf) en we vertrokken met een saldo van 2 hellingen voor de laatste 17 km.

Ik besloot om mijn mijn lactgaatgehalte van 21 mmol te negeren en ging op La Redoute in al mijn naïviteit  nogmaals onmiddellijk mee met onze 2 kanonnen : Koen en Wim.  Nooit duurde een liedje korter.  Al bij de eerste bocht was het definitief : OVER en OUT! Als een pudding plofte ik in mekaar, mijn hartslag ging nog amper naar 151, het begin van een heuse demo ‘surplacen’ dat op spontaan applaus onthaald werd door de meute supporters.  Wim en Koen zag ik nog net aan de horizon verdwijnen, Bart en Werner stoven mij voorbij alsof het de eerste helling van de dag was, en Sael kon ik nog net achter mij houden omdat ik gewoon voor hem aan La Redoute was begonnen.  Bovengekomen  stond ik er dus alleen voor en uit ondervinding weet ik dat de laatste kilometers traditioneel een race naar de aankomst zijn.  Van ‘wachten op elkaar’ is er dan geen sprake meer.  Ieder voor zich, voor mij heel letterlijk want ik vond zelf geen groepje om wat uit de wind te rijden.  Dan maar verder afzien, alles geven en amper vooruit komen om het tijdverschil met de vluchters zo klein mogelijk te houden.  Het gaf me de tijd om te bezinnen, de balans op te maken en conclusies te trekken van de voorbije 160 km : ik had mezelf nog maar eens in de vernieling gereden in een zoveelste poging om onze kopmannen bij te houden. Tevergeefs. Toch was ik happy en voldaan want waar ik vorig jaar na de eerste 2 hellingen al moest lossen, kon ik het in deze editie volhouden tot voor de laatste 2 hellingen.  Misschien word ik nog wat sterker en kan ik volgend jaar tot het einde mee … een droom !

 

Bern – Mister 21mmol

13:26 Gepost door William Devondel in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Sjans Sjans dak nie mee was Bern of gad er weeral na 2 hellingen afgelegen

Willy - Mister 7 kg te dik

Gepost door: Voorzitter | 28-05-07

Bern toch! Laat het een les wezen : uw banden nooit oppompen met een pomp uit de Lidl! Toch vol respect voor uw karakter en doorzettingsvermogen.
Uw nederige knecht,
Dimi.

Gepost door: dimi | 28-05-07

TBT dimi, waar zatte? wemme zitten wachten op U aan de carpool!

Gepost door: vloe | 28-05-07

Botrange... He Bern,

Na het verslag van Dimi van de WP, ook nu weer een uitstekende weergave van de feiten van TBT. Het verslaggevingsniveau verhoogt in rechtlijnige evenredigheid met de verhoogde graad van fysieke geschiktheid van vele Reetzweters. Het gat met de kop is misschien toch nog te dichten Bern. Jij, toont je de challenger en je komt er promt voor uit ook. Respect jongen krijg je van mij, heel veel respect. Ook al rijd je jezelf vaak in de vernieling en moet je na 140 km koers, lijdzaam toezien hoe een oude diesel je het nakijken aansmeert...
Bedankt overigens voor de mooie benaming van onze alternatieve TBT. Een echt eerbetoon voor mij! En als het dan toch over parcourskennis gaat. Er zat een klein foutje in je tekst. Baraque Fraiture staat nummer 2 op de ranglijst van de hoogste Belgische toppen. "Signal de Botrange" staat nummer 1... Effe een plaats waar jij op één van die Ardeense cols hebt mogen van proeven. Proficiat. I always choose for the underdog.

Werner

Gepost door: werner | 28-05-07

had nen sms naar den tom gestuurd vrijdagnacht, waarin stond dat ik het niet ging halen. Maar den Tom is zelf blijkbaar niet komen opdagen...

Gepost door: dimi | 29-05-07

bescheiden Zeg bern, ge zijt wel zeer nederig over uw prestaties, ik vind dat ge zeer sterk gereden hebt! Een beetje meer stoef mag wel!

Gepost door: Koen | 29-05-07

stoefmeterkes Ik vind nochtans dat hier redelijk veel gestoeft weurt de letsten tijd; tis de moment oem wa stoefmeterkes uit te delen lijkt me!

Gepost door: Dessel | 29-05-07

Zand in de ogen ? Ja, inderdaad, die prestaties : het is allemaal relatief hé : de Koen liet mij bovenop de bergskes telkens wel recuperen. Ik heb al andere ritjes met Koen gereden waar hij boven nog 3 tanden groter schakelt en volle gas doortrekt naar de volgende beklimming. En de Wim d'er af rijden, wat wil da zeggen ? Volgens mij heeft hij dan gewoon geen goesting om te volgen. Op La Redoute stond hij er wel degelijk. Volgens mij was hij zelf eerst boven?!Ik zat te ver om dat deftig te kunnen vasstellen. Enfin, laat mij efkes in mijn roes van de TBT en donderdag geef ik zowiezo één of meerdere stoefmeterkes. Be there !

Gepost door: Mister 21 mmol | 29-05-07

De commentaren zijn gesloten.