21-05-07

"Verslag van een niet-klimmer" (Waalse Pijl)

19 mei 2007. Er zijn zo van die data die een mens niet snel vergeet : een geboortedatum bijvoorbeeld, de dag van je eerste triootje of die dag dat je plots kinderen blijkt te hebben, om er maar een paar te noemen. Zou 19 mei 2007 ook zo’n bijzondere datum worden? Ging vandaag de Lucien Van Impe in mij (volstrekt onverwachts weliswaar) opstaan? Of werd het de donkerste bladzijde uit mijn wielercarrière? In ieder geval, de Waalse Pijl 2007 wachtte, en die gingen we rijden omdat Dessel op onze web-site deze toertocht als verplichte kost voor alle Transalpers had gecatalogeerd. ‘Een opwarmertje’, ook. Ik voelde mij aangesproken, maar had toen al beter moeten weten…

 

Het crème de la Reetzweters-crème stond klokslag 6u aan de carpoolparking te Kontich. Let op het lidwoord. De Koen, den Dessel, de Werner, den Bart, de Marko, de Vloe, den Dylan,… inderdaad, al deze toppers maakten een uitgeslapen indruk. Maar waar was de Sam, met wie ik 2 dagen voordien nog een millimeterspurt aan de watertoren had uitgevochten? Was hij de fotofinish nog aan het ontwikkelen? Hij had toch laten weten deze Waalse Pijl te zullen rijden? Eén telefoontje later wisten we meer : Sam lag nog in zijn warme nest, en nooit eerder hoorde ik iemand zo slaperig zeggen :’Ik gon ni mee Dimi.’ Door collegae Reetzweters op een zaterdagochtend uit een oneindig diepe slaap gerukt worden : een mens moet soms veel kunnen verdragen.
In ieder geval, anderhalf uur later werden te Spa kuiten ingeoliëd, bananen trekkensklaar in de buidel gestopt en pothelmen opgeblonken. Klaar voor vertrek! Maar voor welke afstand? 120 km leek meer dan voldoende, maar subtiel werd op mij ingepraat. Allé Dimi, doe toch de 160 km. Wat betekenen nu die extra 40 km? Dat zijn maar 4 hellingen meer, enzovoort enzoverder. Gelukkig kon ik mij psychologisch standhouden tegen deze snode uitspraken van Werner en Koen. Dankzij de Vloe, die ook zijn zinnen op de kortste afstand (La Flechette) had gezet, evenals Dylan en Bo. Oef!

 

Amper 5 minuten later splitsten onze wegen : Koen en zijn kompanen konden al onmiddellijk op de trappers en verdwenen en danseuse, maar ook voor ons lag niet veel verder de Côte de la Véquéé te wachten. Sjonge jonge, amper opgewarmd onmiddellijk maximale hartslag teneinde in het wiel van de Vloe en den Bo te kunnen blijven. Wat was me dat! Ondertussen reed Dylan doodleuk en met een jaloers makend gemak uit ons blikveld. Wat een klimmertje! Potverdekke!
Vloe kwam even naast me.”’t Wordt niks vandaag.”, zei ik. Kijk, mijn profetische buien zijn zeldzaam maar dit was er wel degelijk één, dat zou nog uitvoerig blijken. Die Waalse Pijl, voor zij die hem nog niet gereden hebben, is in feite een zéér eenvoudig in kaart te brengen rit : je klimt, vervolgens daal je af waarop je onmiddellijk weer kunt beginnen klimmen, vervolgens weer een afdaling, klim, en dit zo ongeveer 14 keer na elkaar. Geen 30 centimeter vlak en ik kan het weten want ik heb ze geteld, die centimeters.
De derde helling van de dag (Ancienne Barrière) ging nog enigszins, wegens licht oplopend maar de Côte de Bergeval doemde kwasi onmiddellijk nadien op. Opdoemen is wel degelijk het juiste woord. In een oogwenk fietste iedereen mij uit het wiel. En niet alleen uit het wiel, ook uit mijn gezichtsveld. Ik herleefde plotsklaps een soort van alleen-op-de-wereld-gevoel, het Rémy-gevoel, zeg maar. Sommigen weten wat het is om moederziel alleen op een donkere Klinkaert-parking te wachten op enkele andere Reetzweters die ook willen trainen, maar, o probleem, niet komen opdagen. Welnu, datzelfde gevoel! Stilaan begon ik mij zorgen te maken : we waren amper 42 km ver, en ik hing nu al als een slappe en doorweekte vod rond mijn nochthans lichte en carbonnen kader. Daar kon het dus niet aan liggen. Weeral een excuus minder. In ieder geval, niet goed bezig besefte ik, maar ja, wat doe een mens met zulke conclusies temidden een klim, afziend gelijk de beesten en hevig transpirerend. Niets inderdaad.
Ondertussen zweette ik zelfs zodanig hard dat m’n handschoenen te nat geworden waren om mijn stuur vast te houden. Het glipte tussen m’n vingers! Volledig doorweekt en buiten adem bereikte ik de eerste controle-post (hulppost in mijn geval), alwaar Dylan, Vloe en Bo al ongeveer een half uur kou stonden te lijden.
Vloe keek nogal raar toen ik mijn fiets tegen de dichtsbijzijnde boom zette. ‘Tiens Dimi, regen gehad?’ Nee Vloe, het had niet geregend, maar ik begreep uw vraag, het leek inderdaad alsof ik door een tropisch amazonewoud was gestrompeld. Ik had mezelf in de vernieling gereden, en zo zag ik er ongetwijfeld ook uit.
Deze eerste bevoorradingspost biedde enig soelaas : gehalveerde bananen meerbepaald. Wat zeg ik? Bananen die in 3 stukken waren gesneden. ‘Nou, dan neem je toch gewoon drie stukjes jo’ hoorde ik een noorderbuur zeggen. Inderdaad ja. Een flesje Spa reine kon er ook nog wel in, we waren tenslotte in Spa-regionen.

 

Even later zaten we weer op de fiets. Ik zei tegen mijn 3 metgezellen dat ze niet op mij moesten wachten, want dat ik op de eerstvolgende col toch weer ging moeten lossen. Mijn woorden waren nog niet koud of het was al zover. Wat ging dit een lange dag worden! Ik kroop de Stockeu omhoog tegen 5.5 km/u, ondertussen voorbij flitsend door bejaarde wielertoeristen en dames op een city-bike. Zelfs te voet zou het sneller gaan. Maar ik weigerde af te stappen… ‘Zet geen voet aan grond Dimi, geen voet aan grond…’ hoorde ik mezelf ijlen. Dat lukte net, met de nadruk op net.
Eenzaam en een vreselijke kou lijdend in iedere afdaling ploeterde ik verder doorheen deze Waalse Pijl. Ik vervloekte alles en iedereen, maar sneller reed ik er niet door. Integendeel, rug, gat, hart en longen : alles deed pijn. Een off-day? Nee. Gewoonweg niet kunnen klimmen? Ja! Overgewicht? Een volmondige ja! Zelfs een molshoop was te hoog, maar die kwam ik vreemd genoeg niet tegen tijdens deze tocht.
Net voor de laatste bevoorrading lag bijvoorbeeld wel Le Thier de Coo, ook niet onmiddellijk met een molshoop te vergelijken. Zij die deze col niet kennen, niet erg. Blijf er weg! Wat een godverdomse afschuwelijk lastige klotehelling! In het bosgedeelte werd het zwart voor m’n ogen. Geraakte ik hier überhaupt wel boven? Kon ik niet beter rechtsomkeer maken en een ambulance en zuurstofmasker bestellen? Aan wederom 5,5 km/u hakte ik mij naar boven, wat een immense lijdensweg was me dit!
Eindelijk, o eindelijk kreeg ik een bevoorradingspost in het oog. En ook Vloe, Bo en Dylan zowaar, hoera! Maar net op het moment dat ik er bijna was stapten deze 3 op hun fiets, en weg waren ze. Ze stonden waarschijnlijk al een uur te wachten en hadden dan maar besloten om door te rijden want ‘Den Dimi, ja, waar zit dieje, wie weet is ‘m wel afgestapt.’ En alhoewel mijn collega Reetzweters op amper 25 meter van mij vandaan waren had ik niet eens meer de kracht om te roepen : ‘Vloe, wacht!’ Zo erg was het gesteld, zelfs roepen lukte niet meer. Uitwuiven ook niet. Ook deze bevoorradingspost had gedriëndeelde bananen in de aanbieding, alsook gehalveerde franchipannekes, gehalveerde wafels en gevierendeelde stukjes peperkoek. Wat een festijn! Mijn controlekaart laten afstempelen had weinig zin : het papier was doorweekt en onleesbaar, het viel uit elkaar van de nattigheid. Mijn hele lichaam baadde in het zweet, en volledig gedesillusioneerd dwaalde ik naar een boomstronk. Ik ging zitten. Dit was ongetwijfeld de allerdonkerste dag uit mijn wielerbestaan.

 

Maar zelfmedelijden, ver komt een coureur daar niet mee. Dan maar de laatste rechte lijn, tegen beter weten, ingezet. Nog 25 kilometer, nog 2 hellingen. Terwijl ik de voorlaatste aansnijd, de Haute Levéé, aan mijn ondertussen vertrouwde 5.5 km/u cruise-snelheid, hoor ik plots iemand roepen : ‘Hé Dimi.’ Achter mij verschijnt een renner in Discovery Channel-uitrusting. Door m’n zweetparels heen probeer ik zijn gezicht te herkennen. Het zweet gutst in beekjes langs m’n armen, ik ben ondertussen al 2 uur total loss en zie, zonder overdrijven, alles wazig en troebel, in denk niet meer helder. Komt Lance Armstrong mij moed inspreken? Nee, het is Tom Waes! Tom had zich ‘s ochtends overslapen, dan maar op eigen houtje naar Spa gereden, en was dus uren na ons vertrokken. Hij haalde mij in met een, o wee, frisse tred. Tom zag onmiddellijk hoe laat het was. ”Zet u in mijn wiel jongen! Heb je nog eten en drinken?” Maar het kalf was uiteraard al heel lang geleden verdronken en Tom was snel aan de einder verdwenen. Hij was alle bevoorradingsposten losweg voorbij gereden, en reed een onwaarschijnlijk sterke Waalse Pijl. Lap, na Ivan Basso weer iemand om naar op te kijken.

 

Le col du Rosier was de laatste klim van de dag en godzijdank had ik die in een vorig leven al eens bedwongen. Nu ja, bedwongen. In ieder geval, deze terreinkennis kwam mij uitzonderlijk goed van pas want deze klim, zij die ‘m kennen zullen dat bevestigen, blijft maar duren. 6 km. meerbepaald, en wanneer je dan steendood zit, en er dan geen einde aan komt, er ook geen einde in zicht is, dan wil je wel eens defintief knakken. Dat gebeurde net niet want ik wist dat, éénmaal voorbij het dorpje La Gleize het ergste leed geleden was. Voorbij dat beekje, yes! Verdapperde ik zowaar? Nee Dimi, dit waren die 30 centimeter. Een dame kwam me jolig roddelend voorbij gefietst, maar ik was ondertussen zo immuun geworden aan voorbijflitsende renners dat ik zelfs dat niet erg meer vond. Ze reed 3x maal sneller.

 

Het zat er op. Als een wrak, volledig ontredderd, daalde ik af tot in Spa waar ik in een smalle straat achter een automobilist belandde die parkeerplaats zocht. Ik kon er niet langs en bleef dan maar geduldig achter de auto hangen, tot de man, hopelijk snel, geparkeerd raakte. Techno knalde uit z’n open raam, een witte keffer lag te slapen op de hoedenplank, een blondine lakte verveeld haar nagels.
De man aarzelde, reed dan toch verder, aarzelde weer, waarop ik inhaalde, dit had lang genoeg geduurd. Ik was halverwege z’n wagen toen hij mij pardoes aanreed, en ik belandde tegen een stoeprand. Hij had mij botweg aangereden! In plaats van enige vorm van excuses kreeg ik een Franse scheldtirade over me heen. Waarop ik, in het Vlaams uiteraard, riep : ‘Rij toch door man!” Deze woorden hadden het effect van een rode lap op een stier : ‘Retourne chez toi! Retourne dans ton pays!”
Nu, bij mijn weten zijn Vlaanderen en Wallonië tot nader order niet geseperateerd, of Bart De Wever moest tijdens mijn fietstocht bliksemsnel zijn slag hebben thuis gehaald. Ik achtte dat laatste echter weinig waarschijnlijk.
Zou ik de man verbaal van antwoord dienen? Of was een rechtse directe hier eerder op zijn plaats? Of misschien een diepgroene rochel door zijn openstaand raam? Ik woog zorgvuldig alle mogelijke opties af, en koos dan maar voor de laatste. Voilà! Ik hoorde de man nog iets roepen in de genre van ‘fils de pute’, maar een verdere oorlog kon ik wel missen als kiespijn. Ik was volledig op, leeg gereden, schlüss, finito.

 

 ‘s Avonds kreeg ik zowel mijn moeder als Tom ‘Armstrong’ Waes  aan de lijn. U mag tweemaal raden uit wiens mond volgende uitspraken kwamen.

 

Uitspraak 1 :
‘Maar jongen toch, dat fietsen, is dat wel iets voor u? Diene Transalp die ge wilt rijden, zet dat maar uit uw hoofd, dat is veel te zwaar. Ge kunt ni klimmen, dat is nu eenmaal zo, leg u daar maar bij neer. ‘t Is trouwens véél te gevaarlijk, dat fietsen.”

 

Uitspraak 2 : “Dimi, ik heb nog nooit iemand op ne fiets gezien die er zò doorzat. Man man toch, oei oei, ge zag er ni uit. Ge moet vanaf nu meer aan kop beginnen rijden, tegen de wind in, kilo’s verliezen, lange spinningsessies doen, en dan zal dat klimmen u wel beter vergaan. Ge zult wel zien. Maar ge reed vandaag wel heel traag hé. Kerel toch. En ik hé, ik ben alle bevoorradingsposten gewoonweg… ’ Enzovoort.

 

Anyway vrienden, u zal ondertussen al wel gemerkt hebben dat dit verslag enige therapeutisch waarde voor mij heeft. Een psycholoog raadde aan de ontgoocheling van me af te schrijven. Bij deze. Dank voor uw aandacht, en graag tot op den dijk.
 
Dimi

13:15 Gepost door William Devondel in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

Commentaren

Respect! respect Dimi ! ... maar heb'd'u nu al ingeschreven voor de TBT of hoe zitta ?
cheers

Gepost door: Dessel | 21-05-07

Moeders kennen hun kinderen het best! Dimi,
1.Mag ik jou verhaal kopiëren na de Mont Ventoux?
2.De dijken zulle jou omarmen!

Gepost door: Eros | 21-05-07

Tof hé, dat fietsen! Afzien wekt de muze, chapeau! (tip: Leffe ook)

PS. Mijn Waalse vriend Jean-Pierre vroeg je adres om eens bij te praten over dat rocheltje. Hij is ook niet echt blij dat je zijn pitbull een keffer noemt, en plant hem mee te nemen wanneer hij je komt bezoeken.

Gepost door: Marko | 21-05-07

RESPECT!!!

Gepost door: Filip | 21-05-07

volgende keer.. Dimi,
Het moet leuk zijn om te weten dat je volgende keer niet zo zal afzien. Erger als de WP kan moeilijk of ben ik verkeerd Danny....?Mooi verslagje Dimi maar kan je volgende keer ook eens je lang verhaal schrijven...Knap op alle gebied!
Ps Heb je je psycholoog moeten betalen?

Gepost door: Koen | 21-05-07

nu weet ik wat er scheelde! ik was vergeten de etiketten uit mijn kledij te knippen, zoals Rasmussen (Rabobank) doet. Gewichtsbesparing hé! Wat een flater!

Gepost door: dimi | 21-05-07

Even achterom kijken en dan keihard verderwerken Wat 2 wielen, een kader en wat molshopen in een mens kunnen losweken ... Echt heroïsch !
Dimi, laat je niet ontmoedigen en kijk voor één keer even achterom naar de exponentiële progressie die je dit jaar gemaakt hebt : fenomenaal ! Ok, kijk dan nu terug vooruit en we zien elkaar volgende week in Tilff. Vloe, voor jou hetzelfde !

Gepost door: Bern | 21-05-07

Dimi, lijkt wel het Marmotte-gevoel dat ik vorig jaar had. Gewoon blijven rijden en je niet laten ontmoedigen door deze tegenvaller...

Gepost door: Bart D | 21-05-07

Straffe kost Dimi, hier word je alleen maar sterker van (fysiek en psychologisch). Sorry dat ik je tijdens de eerste bevoorrading niet meer kon helpen, maar wat kan je doen in zo'n uitzichtloze situatie...
Nu moet je zeker TBT rijden. De 120km rit is niet zo zwaar (minder hellingen) als de WP en de bevoorradingen liggen beter geplaatst (bvb na de Stockeu). Het zal je echt beter doen voelen en meer moed geven voor de Transalp.
Ik zal er niet bij zijn wegens een tocht in de Alpen, maar wens u toch veel moed en sterkte toe !

Gepost door: Dylan | 21-05-07

Was ik maar bij de lords gebleven Dimi Gij kunt wel goe schrijven

Gepost door: Lody | 21-05-07

de grote jongens ... Dimi, in het vervolg met mij, ben Berre, de Lekke, de Savve, Chris en Bruno gaan klimmen ... je zult je snel beter voelen! Ter info ... de laatste 10 km van de Galibier legden de Savve en ikzelf af aan 5.4 km ... yes iets onder uw cruisesnelheid ... je zou zo van ons wegrijden! Kop op!! Slechter kan je dus niet meer mee maken ... alleen nog hetzelfde gevoel gedurende 5 dagen in de Transalp ... wedden dat je van miserie in de Leffe vliegt op den Promenade in Nice!

Gepost door: Willy | 21-05-07

Tja, als ik dat zo lees, schuilt er blijkbaar even veel klimmer in Dimi als voetbaltalent in de Rode Duivels. Of zou Dimi zijn collega-reetveters maar wat zand in de ogen aan het strooien zijn en straks de bergskes opvliegen (blijkbaar in de Transalp)? Benieuwd wat het volgende week wordt in TBT.

Greetz,

Een collega-wielertoerist uit Destelbergen

Gepost door: Jonas | 21-05-07

Beste Dimi,

Voor een eerste keer met de harde kern mee en 120 km's uitrijden lijkt me toch niet zo'n ongoocheling... (een échte ontgoocheling is het om met dit weer thuis te moeten zitten en niet te mogen fietsen) Repect voor je inspanning, vergeleken met de Waalse Pijl is elke rit in de transalp een trainingstochtje voor deelnemers aan de Gay Games. Vanaf nu kan het dus alleen maar beter gaan.

Die foeterende Waal is 'by the way' een gekend onderdeel van de verkiezingscampagne van Bart De Wever ;-)

Gepost door: Dennis | 23-05-07

"De Renner" He dimi

Tim Krabbé achterna... Je verslag is een mooi epos en sterker nog, een voorbeeld van een progressieve wielerevolutie. Deelnemen aan de "Waalse Pijl" en hem hoe dan ook uitrijden is meteen je visitekaartje afgeven dat je klaar bent voor de "Transalp". Trainen is evenwel ook "herhalen" om een "trainingseffect" te verkrijgen. Zat dat idee niet in je gedachtenkronkels toen je de "Thier de Coo" opraasde? Komop jong, schitterend zoals je je klimprestaties hebt verwoord. Je hebt er zeker van genoten. Ook al was het achteraf! Je inschrijving voor "den Tilff" is wellicht al geboekt...

Gepost door: Werner | 24-05-07

De commentaren zijn gesloten.