02-05-07

Davitamon Classic lost verwachtingen in!

De Davitamon Classic mag ook volgend jaar niet ontbreken op het
wegprogramma van de Reetzweters.
Een gezellige drukte aan de start, schreeuwende stemmen die ons
feilloos binnenloodsten naar de inschrijving en vriendelijke en
gemotiveerde organisatoren alom...
De basis voor een fantastische dag was meteen voelbaar. De
hoofdingredienten voorspelden ook heel veel goeds: een selectief
parcours, overgoten met een heerlijk zonnesausje en de aanwezigheid van
ijzeren Wim.
Met z'n zeven; Wim,  3 nieuwkomers (Tom Waes, Nikolaas ? en Philippe ?
- sorry jongens ik jullie familienamen niet!) en 3 anciens (Danny, Guy
en Werner) lanceerden we ons onder leiding van krachtpatser Wim tegen
35 km/u langs het kanaal voor een trip van 152 km. "Een kwartier lang
effe eraan sleuren om warm te geraken", waren Wim's motieven. "OK",
dacht Guy: "Ik lap er nog eens vijf kilometer bij aan 40 km/u. Kwestie
van de opwarming compleet te maken", ...
En zo ging het er een tijdlang aan een stevig tempo aan toe, kilometer
na kilometer... Wim loste zijn kompanen op de derde van de 16
kasseivrije hellingen en ontmoette een aantal knokkers waar hij gretig
mee kon wedijveren. Heel lang moest hij aan de bevoorrading niet
wachten ondanks zijn hoge gemiddelde snelheid van 31,5 km/u na 50 km.
Want iedereen reed ruim meer dan 29 km/u...
Vol bewondering voor de nieuwkomers werd dan deel 2 aangevat. Een lus
van opnieuw 50 km met eindpunt op dezelfde bevoorradingspost
(schitterend verzorgd overigens).
"Die nieuwe mannen gaan nog scheetjes laten, wacht maar", riepen de
anciens uit toen ze Nikolaas en Philippe zagen meegaan met Wim op één
van de vele toch vrij steile en veel langere beklimmingen dan die van
de Ronde. "We gaan ons toch niet door die jonge gasten laten doen",
spraken de drie anciens af...
En halverwege het parcours gebeurde het ; Een eerste nieuwkomer die
zijn eigen lichaam effe tegenkwam. "Oei, Krampen, krampen! Hoever is
het nog? Is er nog een binnenweg of zo? Voor hem bleef er maar één ding
over. Nog meer op de tanden bijten en de aankomst halen...
Straf toch. Chapeau voor Philip, want hij hield vol en reed de rit uit.
En toch was er een gevoel van voldoening bij de anciens bij het
voorbijrijden van onze kranige nieuwkomer die het aandurfde om zo maar
effe 152 km te gaan rijden over 16 hellingen... Een dikke proficiat
voor hem.
Deel drie werd nog vrij vlot verteerd door iedereen en bij aankomst was
iedereen meer dan tevreden. "There will be no next time", van Ludo
Mariman, mijn ex voetbalmakker bij de provinciale junioren van den
Antwerp, weerklonk voluit boven Nazareth. Een leuke band, een super
gezellig terras, ontblote bovenlijven en stromende Leffe's.... Jongens,
hier hadden we langer en met meer moeten blijven zitten! De
Amstel-uitspattingen van vorige week en -  achteraf de vrouwelijke
consequenties -  beslisten er anders over...
We ontdekten met z'n zeven een nieuwe topklassieker en voor mij veruit
ook de beste organisatie! And last but not least, vanwege de 3 anciens
aan de 3 nieuwe RZ-ters Tom, Nikolaas en Philippe, een dikke proficiat
en tnx. voor het fijne gezelschap.

Leve de Reetzweters die met rasse schreden de kaap van de 100 leden
naderen.
Werner

18:59 Gepost door William Devondel in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.