18-03-07

verslag groep 2: zaterdag 17 maart

Weersomstandigheden : betrokken (of bewolkt, zo u wil), 12°C, af en toe lichte motregen
Zaterdagmiddag, 13u30, parking De Klinkaert
Aanwezigen : alleen maar toppers: William, Dimi, Nimmer oftewel Eros, Ben, de Marko (met mountainbike), Jan en Peke, Danny, Tom, Malik, Johan, Berre en Xavve
Route: Reet-Brussel-Reet: afstand 90 km 
 
Nog algauw checken een 15-tal Reetzweters geconcentreerd hun bandenspanning, want ‘De Eerste Tocht’ van groep 2 (onder begeleiding van Eros en De Voorzitter zo lezen we op de web-site) staat op het programma. De kettingen worden uiteraard gesmeerd, de bananen vooralsnog niet geconsumeerd.
Eros trok kwasi ogenblikkelijk en autoriteir aan de kop, snedig versnellend na iedere bocht. Had de Nimmer superbenen vandaag? Wierp seksuele onthouding zijn vruchten af? Klaarblijkelijk wel, want algauw werd er, weliswaar zo onhoorbaar mogelijk kwestie van niet in de kaarten te laten kijken, gekreund en gesakkerd in de staart van het peloton. Met name den Ben showde ongeneerd zijn tong, ten teken van ‘amai zeg, der wordt hier al stevig doorgetrokken, en we zijn nog maar just vertrokken.’ Een zweetparel verscheen aan zijn neuspunt. Uiteraard sloeg onze Nimmer hier geen acht op, meer nog, hij verdapperde gestaag. ‘De werken van Nimmer’ zou Michel Wuyts ongetwijfeld mompelen, bij het aanzien van zoveel kracht en natuurlijk leiderschap.
Ook neo-prof-Reetzweter (alhoewel al veel ervaring opgedaan bij 'De Planckaerts') Tom Waes stond scherp, meer nog, hij trapte ostentatief in de boter. Iedereen mocht hiervan getuige zijn, zijn heldere blik straalde vertrouwen uit. Wat had deze nieuwe aanwinst in petto? In ieder geval schuwde hij de kop van het peloton niet, zo al snel respect verdienend onder collegae. (Boswachter? stroper? jager?) Danny keek triomfantelijk voor zich uit toen het lichtjes begon te regenen. Gewapend in een knalgele, fluo k-way liet hij zich ontvallen : ‘Ik wist dat het ging regenen.’ Vanaf nu zullen Danny’s weerkennis en voorspellingen niet meer in de wind geslagen worden!
En zo cruisde een rood-blauwe Reetzweters-armada gestaag richting Brussel. (Met gestaag wordt de heilige snelheid van 30km/u omschreven.) Iedere snelheidsovertreding werd prompt in de kiem gesmoord : samen uit, samen thuis, zo luidde het terechte devies. 32 km/u werd niet geduld, zelfs niet bergaf. Wat een discipline binnen deze ploeg!
Ongeveer halverwege de rit, regio Meise, vlogen meerdere bananenschillen bermwaarts. Zonet hadden enkele vinnige tempowisselingen, bergop dan nog, gaten in onze groep geslagen, maar éénmaal boven werd (gelukkig) gewacht. Er werd dorstig aan bidons gelurkt, en sommigen hadden een uitzonderlijk gezonde blos op de wangen. Tomaatrode gezichten, zullen we maar zeggen.
Was het nu naar links of naar rechts? Berre en Johan geraakten het er niet over eens, en reden dan maar pardoes tegen elkaar op, gelukkig aan lage snelheid. De eerste valpartij van het seizoen was een feit, gelukkig zonder erg. Had het, buiten gebrekkige communicatie, ook ietwat met vermoeidheid te maken?
Peke, met name, kreeg het kwaad op 35 km van de meet. Maar geen nood : dra werd hij omringd. Een gelleke hier, een druivensuikertje daar, bidons met dubbele dosis Isostar werden belangeloos afgestaan zodat onze ranke Peke alsnog de parking van De Klinkaert gezwind kon halen. Maar het mocht niet baten : Peke’s licht was uitgegaan. Nochthans ontfermde De Voorzitter zich als een goede herder over zijn vermoeide schaap : hij bood hem zijn achterwiel aan, waaraan Peke zich mocht vastzuigen. Ondanks zijn zichtbare vermoeidheid wisten we allen dat Peke wel eens durft te pokeren, om dan genadeloos iedereen uit het wiel te spurten op de Bosstraat. Zijn alom gekende zwiepbewegingen staan in éénieders geheugen. Strooide hij ons ook nu zand in de ogen? Neen zo bleek, Peke’s bord was wel degelijk leeggegeten. Maar niet getreurd, want alras werd het parcours een 20-tal kilometers ingekort, hetgeent ongetwijfeld ook enkele andere atleten goed uitkwam, alleen durfden zij dit niet te declameren. Iets minder gestaag dus naderde een relatief vermoeid pelotonnetje de Bosstraat, en ja hoor, drinkbussen werden alvast leeggegoten om gewicht te winnen. De Sael bleef onvermoeibaar zijn trapas geselen, dit terwijl zijn broeder naar adem hapte. Schoon toch, zo’n familieband? De Bosstraat was vlakbij, de spanning steeg, longen werden van zoveel mogelijk zuurstof voorzien. Zouden er splijtende demarrages op til staan? Of werden er andere tactieken uitgedokterd (zou er iemand het ondertussen beroemde ‘gat’ laten vallen?) Wie ging deze eerste rit van groep 2 triomfantelijk afsluiten, en passant veel vertrouwen genererend voor de rest van het seizoen?
De Sael deed zijn bijnaam van tempobeul wederom alle eer aan, zo ook bergop, op de gevreesde Bosstraat. Eén voor één werd er gelost, en gevloekt. Zelfs Waes Tom moest halverwege afhaken! Dit had zelfs Michel Wuyts niet zien aankomen!
Voor ondergetekende het sein om toch maar een versnelling uit de benen te persen. Eénmaal alleen boven meende hij aanspraak te maken op een zoete overwinning, maar ernstige kettingproblemen in de laatste rechte lijn bedierven dit feest! Onfortuinlijk en pardoes te voet op een halve steenworp van De Watertoren! Genadeloos snelde het hele peloton hem voorbij, en met tranen in de ogen probeerde deze onfortuinelijke het mankement te herstellen. Hij werd echter snel getroost door Ben, De Voorzitter en Peke, die zodoende niet als allerlaatste de meet overschreed. En zo kende deze rit toch nog een happy-end!

Dimi.

21:47 Gepost door William Devondel in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Goed gereedschap... Dimi,

Goed gereedschap is het halve werk!

Gepost door: Eros | 19-03-07

De commentaren zijn gesloten.