06-06-06

vreslag TBT 226 km

6.20u was verslaggever van dienst aanwezig te Tilff.
Net voldoende tijd om vóór 7.00u de allersterksten onder ons... Marko, Wim en Koen te voorzien van hun inschrijvingsdocumenten (waarvoor dank aan verslaggever jongens). Ze verschenen aan kilometer "0" omstreeks kwart na zeven en terecht mag worden gezegd dat zij te laat waren. (inschrijvingen voor de 226 km. waren voorzien tussen 5.00 en 7.00u). Bern, gediciplineerd Reetzweter was reeds,  net zoals verslaggever overigens, vooringeschreven en dus volledig in orde...
Was dit een teken aan de wand om één en ander goed te maken? Tijd wellicht? Om toch het gevoel te hebben om op tijd thuis te zijn, zelfs na 226 km?
Wim grapte meteen en zei: "OK Werner bedankt voor 't wachten, wij leggen er onmiddellijk de pees op en zien elkaar aan de eerste bevoorradingspost"
Koen bleef beleefd, zei niets maar straalde van geluk bij het horen van Wims opmerking:"Yes, die wilt erin vliegen vandaag", dacht hij.
Marko bekeek het eerder rustig."Gisteren nog 100 km gereden. 'k Zal wel dikke benen hebben in 't begin maar wat extra kilometers, da's goe voor de longen"
Bern, in blakende conditie en de "coming man" was kort: "Onder de 200 kilometer haal ik mijn stalen ros niet meer buiten". Vandaag zie ik het dan weer helemaal zitten..."
Ik beleefde het allemaal heel erg intens, hun ambities, allen verschillend maar allen met één gemeenschappelijk doel - er een schitterende wielerdag van maken. Ook dat was mijn ambitie.
We verloren verder nog weinig tijd en dat is de rest van de 226 kilometer lange tocht ook nooit meer gebeurd.
TBT (3650 hoogtemeters) kan je indelen in 5 stroken:
- Een inleiding van 50 kilometer met 2 beklimmingen die officieel worden aangegeven als zijnde een beklimming. Niets is natuurlijk minder waar. In realiteit is er nauwelijks een vlakke kilometer te bespeuren. En dat geldt overigens voor het gehele parcours. Maar dat wisten we van de voorgaande edities.
We reden enige tijd samen tot aan de voet van de eerste beklimming (18 km): Cote d' Oneux, nieuw in het parcours en vrij straf ook. Dag Wim, dag Koen. Daar waren de vogels gevlogen, hoewel Bern eraan dacht van n's te zien hoe lang hij met die berggeiten mee kon. Marko en ik deden het in aanvangsfase rustig aan, op polsslag-onder-controle-tempo... maar toch tussen de 160 - 170 hartslagen per minuut. Questie van toch niet te veel tijd te zullen verliezen. Aan de bevoorradingspost hadden we allen al flink gereden en waren we allen op onze manier voor een eerste keer tevreden van onze dag.
- De pijltjes van het TBT-parcours brachten ons in een tweede strook naar Bastogne over schitterende wegen. Want wees eerlijk, onze Ardennen leveren ons heerlijke panorama's . Dit is een stuk van het parcours waar je van de natuur moet genieten, ook al rijd je tegen 32 km/u. Het verlicht de pijn en klaart de zinnen op... Op de fiets tot rust komen is ook iets wat moet kunnen, niet? In Bastogne (na 90km en 2de bevoorradingspost) waren we voor een 2de keer tevreden: "Leve de fiets", was er het hangende sfeertje   
- Strook 3 dan. Is de langste strook en wellicht de meest onderschatte strook. 70 km lang, constant afwisselend bergop en af natuurlijk, maar vaak met wind (stevige bries zondag) op kop met naar het einde toe 2 stevige beklimmingen: De Mont du Soi en de cote de Wanne (meteen het hoogste punt van de dag met z'n 550 meter hoogte). Niet te geloven hoe Koen en Wim er tegenaan gingen. Volgen, zelfs wind tegen was niet meer haalbaar. Dan maar ieder op zijn manier en Ja, ook dat was leuk. In een sportieve geest voor jezelf nagaan waar je grenzen liggen en jezelf een paar keer tegen komen. Alweer een ander gevoel in de tijd... Maar opnieuw een tevreden gevoel aan de derde bevoorrading, boven op de Wanne waar Koen en Wim uitgelaten hun exploten uiteen zetten en wij genoegzaam praatten over het feit dat we slechts een kwartier moesten prijsgeven.
- Allez, iedereen nog een keer tevreden na 160 km de 4de strook aangevat, richting Remouchamps. Vermoeidheid was bij iedereen al serieus troef. Maar niemand wil het op dat ogenblik voelen of toegeven? Vooral omdat we wisten dat de vierde strook de allerzwaarste is. "Cote de Brume, -Werbomont, -Havalange plus enkele ongedefinieerde hellingen gaven ons recht op alweer 20 kilometer klimwerk over een afstand van 45 kilometer...(moeten er nog bergen zijn?)
De verteerde kilometers en de opgesomde verwachtingen waren het signaal om dit deel van het parcours op een doordachte manier uit te rijden. Zonder te forceren... Want na de laatste bevoorrading volgde er nog de gevreesde "Redoute" met hellingspercentages van 20%.   
- Na de 4 de bevoorradingspost te Remouchamps (strook 5), begonnen we tevreden aan de "Redoute" en aan de laatste 20 kilometers. Nog even op de tanden bijten op de Cote de Sprimont alvorens tegen 60 km/uur naar de vallei van de Ourthe te duiken in één van de mooiste afdalingen van de Ardennen (Dolombreux). Wat een bevrijdend gevoel! Pijn is weg, enkel een roes van voldoening en toch ook weer van tevredenheid...
Omdat we eigenlijk ook nog goed op tijd terug waren (voor de statistieken: Koen en Wim tegen een gemiddelde snelheid van meer dan 28 km/u en Bern, Marko en ik van meer dan 26 km/u) konden we uitgebreid genieten te Tilff op een terrasje bij een stralende zon van... Waren we voor een laatste keer tevreden die dag?
Volgend jaar jongens, echt waar, nodig ik iedereen uit om mee te doen. TBT is net zoals RKR een onvergetelijk gebeuren van tevreden gevoelens.
Hoewel ik William nogmaals moet feliciteren voor "zijn" organisatietalent. Want op dat vlak was RKR beter.
Werner  

12:19 Gepost door William Devondel | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

sterk Proficiat aan alle deelnemers ... zeer sterk gereden ... had spijt dat ik er niet bij was ... hoewel ... als ik de gemiddeldes zie! Zoveel spijt nu ook niet!

Gepost door: Ijzeren Will | 06-06-06

man man man Inderdaad prachtige koers en voor mij de zwaarste in mijn pril RZ bestaan. Heb dan ook na mijn veel te snelle eerste 120 km (28,5 km gemiddeld, wat Koen en Wim 226 km volhielden!!!!) een nooit geziene patat gekregen. Onmiddellijk een grupetto opgezocht en mij weggestoken tot km 150... recupereren ,recupereren... Daarna iet of wat hersteld verder genoten van het prachtige parcours met dito hellingen. Een aanrader !

Gepost door: Bern | 06-06-06

genieten Spijtig dat we maar met 4 waren. Het was, zoals Werner zegt, een fantastische fietsdag! Ik hoop dat we zaterdag met heel wat meer zijn. Het wordt prachtig weer. Ziet dat ge present zijt, een beetje omhoog rijden kan nooit geen kwaad....de dolomieten gaan niet zakken tegen 17 augustus...

Gepost door: Koen | 06-06-06

127 km ik vond de 127 km (uiteindelijk 135 km) ook al vrij zwaar te meer omdat ik die eigenlijk alleen afgehaspeld heb. Chris belde mij zaterdagavond dat hij meereed, om dan zondagmorgend om 5.50 u af te bellen en uiteindelijk om 6.25 u terug te bellen dat hij ook vertrokken was.Op de carpool in Kontich kwam ik wel 2 RZ tegen ,(Tom Van Dyck + Stefaan Dierckx) maar die moesten nog eventjes terug naar Lint.Ben dan maar alleen gestart in Tilff.Alles verliep goed tot ik in de afdaling van de Cote de Wanne af te rekenen kreeg met een gebroken spaak.Ik ben dan geholpen geweest door een uiterst vriendelijke nederlander maar waardoor ik toch( met een spaak minder en een lossere rem op het achterwiel) op een meer voorzichtige manier de resterende kilometers moest afhaspelen .Gemiddelde was toch nog 22 km/u. Allezins een aan te bevelen rit voor elke RZ.

Gepost door: danny | 06-06-06

voorzichtige manier Danny,
Wat moet ik mij voorstellen bij een meer voorzichtige manier ... stap je dan af in de bochten? Grapje! Proficiat met ook uw prestatie.

Gepost door: IJzeren Will | 07-06-06

De commentaren zijn gesloten.