26-05-06

Kip in zoetzure saus met nasi goreng

25 mei 2006 ... midden in de nacht ... ik word wakker van het slaan van de regen tegen het raam ... miljaar ... ik hoop dat het nog lang duurt eer dat de wekker afloopt ... hopelijk stopt de regen tegen de ochtend ... ik durf niet te kijken naar de wekker en probeer me te ontspannen ... het werkt ... ik val terug in slaap ... opnieuw word ik wakker door een hevige regenbui ... opnieuw slaat de angst toe ... Potver ... 't is te hopen dat het morgen zo niet regent ... hopelijk duurt het nog lang eer de wekker ... TUUT TUUT TUUT ... 't is niet waar ... 't is 05h00 ... tijd om op te staan en 't is aan 't GIETEN! 

Onmiddellijk denk ik aan Briek, zou hij dat nu express doen?  Is hij al begonnen met ons psychologisch te testen?  Vandaag testen we onszelf door minimum 250 km te rijden ter ere van onzen Briek ... op zich al een uitdaging ... maar 250 km in gietende regen en met een wind van 3 Beaufort?  Ik besluit dat onzen Briek ons louter wil testen en draai de knop om ... vandaag rij ik de tocht uit ... al sneeuwt het, hagelt het ... bliksem of donder niets, maar dan ook niets houdt me nog tegen.  Het helpt, stilletjes aan vind ik de moed, de kracht en tegen 5h50 vertrek ik met de fiets naar DK.  Het regent nog maar de regen is in hevigheid afgenomen.  De eerste test van Briek heb ik doorstaan.  Hopelijk hebben mijn reisgezellen even veel karakter en zijn ze op het laatst niet van gedacht veranderd ... zouden ze er alle 7 staan?  Ik rij het DK-baantje op en denk aan de Canvas ... zou hij ons geheimelijk bespieden ... aanbidden vanonder zijn donsdeken ... of knort hij gewoon verder en droomt over die zotten die naar Kanegem trekken?  De laatste bocht komt er aan ... zodra zie ik de parking ... niet te geloven ze staan er al ... alle 7!  Yes, de adrenaline hotst door mijn lijf.  Dit zijn gasten waarmee ge ten oorlog kunt trekken ... Briek laat maar komen ... Regen, wind ... geef maar alles wat je hebt ... ons krijg je niet klein.

Ondanks het vroege ochtenduur staat iedereen op scherp, de zenuwen lichtjes gespannen, de spieren smekend om pijn en krampen.  Let the beast go!

Briek had echter meer in petto dan ingeschat.  OK, we waren klaar voor eender welke klimatologische omstandigheid.  Hij wist dat hij ons daar mee niet kon verslaan.  Ok, het regende, het waaide en het was slechts 7 graden ... maar we zijn nu ook geen broekventjes ... hij wist dat hij extraatjes zou moeten lanceren om deze gasten te testen.  Hoe gaan ze om met psychologische druk?  Blijven ze functioneren als team?  Beginnen ze niet te zagen, te klagen en op elkaar af te geven bij de zoveelste tegenslag?  Hij zou ze eens testen ... kilometer 10 ... 6h20 ... eerste lekke band ... Peter Primus die de dag voordien 2 nieuwe buitenbanden en 2 nieuwe binnenbanden had gestoken reed lek ... Ok, kan gebeuren jongens ... no problem ... men kan natuurlijk wel op een leukere manier starten ... een band verwisselen om 6h20 in de regen naast een spoorweg is niet ieder zijn favoriete bezigheid ... echter, ons krijg je niet klein .. snel schiet iedereen in actie ... achterwiel er uit, buitenband los, binnenband er uit, nieuwe binnenband er in, bommetje monteren ... echter geen resultaat.  Verdomme slecht bommeke of slechte binnenband?  Nogmaals proberen, nieuw bommeke ... nu moet het lukken ... miljaar weeral nie ... kom aan, binnenbandje er terug uit ... inderdaad er zit een gat in het nieuwe binnenbandje ... hoe kan dat nu ... allé komaan een ander binnenbandje ... snel monteren en nu oppompen daar de twee bommetjes al opgebruikt waren ... heeft er iemand een goede pomp ... miljaar wa voor een pomp is dat ... die werkt niet of is het terug de binnenband ... en ondertussen tikt de tijd verder ... uiteindelijk een half uur verloren .. resultaat na 1 uur 15 km afgelegd ... nog 235 à 285 km voor de boeg ... effe uitrekenen ... neen toch maar niet.  De tweede test hadden we goed doorstaan.  Allen wisten dat dergelijke situatie ongewoon was.  Hoeveel maal gebeurt het dat een nieuwe binnenband een gat heeft ... juist ... nooit!  Allen wisten we dat Briek hier voor iets tussen zat.  Dat Briek nu boven op zijn wolk zat te gieren van plezier als hij zag hoe we daar in de gietende regen stonden te klungelen.  No panic, ons kreeg hij niet klein ... we waren er klaar voor en deinsden niet terug voor wat regen, wind en een plat bandje.  Km 15 ... tweede lekke band ... god miljaar hoe kan dat nu ... allé vervangen ... Km 20 derde lekke band ... km 30 vierde en vijfde lekke band ... km 40 zesde lekke band ... km 45 zevende lekke band ... Briek, jongen nu wordt het toch wel genoeg ... km 50 achtste lekke band ... km 57 negende lekke band ... km 66 tiende lekke band ... Eindelijk waren we in Melle aangekomen waar de eerste bezemwagen ons zou vergezellen ... nog altijd in de regen en met maar liefst anderhalf uur vertraging.  We waren 4 uur onderweg! 

Den Briek testte ons wel erg hard.  Wat we niet wisten was dat Briek eigenlijk geen zin had om ons die dag een hele dag te volgen.  Hij had namelijk gehoopt dat we er snel de brui aan zouden geven, zodat hij die dag tijd had voor leukere dingen.  Er was de voorbije week namelijk iets speciaals gebeurd in den Hemel.  Ze heette Suzy ... Suzy Wong!  Suzy was een Thaise massagedame en was vorige week in den hemel aangekomen nadat ze in Bangkok door een rivaliserende maffiabende was neergekogeld.  Het was liefde op het eerste gezicht!  Briek viel voor haar ontwapenende lach en haar tedere handen waarmee ze hem zo intens kon masseren.  Zijn vroegere verzorgers waren beulen in vergelijking met Suzy's massagetechnieken.  Suzy had ook wel een boontje op Briek.  Ze hield wel van die karakterkop en vond het leuk om hem te masseren ... vooral zijn kuiten konden haar bekoren ... zoveel power was ze in Thailand nooit tegengekomen.  Briek had dus liever de dag met Suzy doorgebracht ipv die Reetzweters een hele dag te treiteren en te testen. 

Hoewel, stilletjes aan kreeg hij meer en meer interesse in zijn poulains.  Hij had ze nu al 66 km lang getest en getreiterd en kwam meer en meer onder de indruk van het karakter van die kerels.  Ze behielden de moraal, de humor, bleven vindingrijk want ze slaagden er in om op een feestdag 16 extra binnenbanden te bestellen en bleven elkaar door dik en dun steunen.  Waren ze dan toch in de wieg gelegd om hem op te volgen?  Briek besloot om ze niet langer onnodig te treiteren en gaf ze hun kans ... als ze Kanegem bereikten zou hij de regen laten voor wat ze was en zou hij hen een droge tocht doorheen de Vlaamse Ardennen waarborgen ... hij kende het parcours ... ze zouden hun peren zo ook wel zien.  Zo geschiedde, na 10 lekke banden bereikten de 8 de kerk van Kanegem en Briek zijn standbeeld ... kilometerstand 113.  Na de nodige plechtigheden en foto's vertrokken ze richting Mullem voor de laatste bevoorrading alvorens de hellingen van de Vlaamse Ardennen aan te vallen.  

In Mullem stond Peke en hadden Paul en Frank voor de binnenbandjes en rijsttaarten gezorgd.  Werner verving zijn vierde binnenband van de dag, ikzelf verving mijn natte door droge kleren en Marko perste zijn darmen leeg in de plaatselijke wei.  Klaar voor de heuvels en in volle draf naar Oudenaarde.  Op een goede 20 km reden we 8 heuvels met een stijgingspercentage tussen de 10 en 18%.  Het was bij momenten afzien bij de beesten.  Maar niemand lostte of moest afstappen.  Integendeel, sommigen peerden naar boven alsof ze net begonnen waren en sommige eerstejaars klommen alsof ze nooit een andere sport beoefend hadden.  Na de Berendries dacht ieder dat het zwaarste achter de rug lag ... Briek wist natuurlijk beter ... hij was meer en meer geboeid door deze gasten ... ze waren nu reeds meer dan 10 uur onderweg en nog geen teken van verval ... zouden ze het Pajottenland overleven ... hoewel weinig ronkende namen zaten er nog verschillende hellingen tussen die de 10% overschreden.  Tussenin was het nooit meer vlak, altijd op en af ... zouden ze het halen ... hij begon het te hopen en stilletjes wist hij dat deze mannen waardige opvolgers zouden zijn ... stilletjes aan begon hij te supporteren ... Suzy voelde zich wat onwennig ... normaal als ze hem masseerde kreunde hij van Yes Suzy ... nog e bètje légere Suzy ... kuj nog é kjé min dikke tjeen masseerne Suzietje ... maar nu had hij nog niets van dit gezegd ... het enige wat hij af en toe riep was ... éj gow ventje ... nie ofgeven zulle ...deurebitten wèje ...

Tegen 17h00 bereikten de 8 Lennik voor de laatste bevoorrading.  Ze waren nu 11 uur onderweg en hadden nog een dikke 70 km voor de boeg.  Vanaf nu zouden ze het zonder bezemwagen stellen ... they were on their own!  In die 70 km zaten nog 45 km op en af ... niet altijd kuitenbijters maar op den duur doet 2% ook al pijn.  Op 240 km hadden we trouwens nog een kasseistrook om u tegen te zeggen: 1500 meter lang, Roubaix-kasseien, vals plat en wind op kop!  Beetje bij beetje overwonnen we elke hindernis en Briek werd enthousiaster en enthousiaster ... Suzy voelde dat zijn hart terug wielersport en zelfs Reetzweters sloeg en minder en minder voor haar klopte.  De laatste kilometers was het afzien ... maar niets zou ons nog tegenhouden ... geen haar op onze hoofden die er aan twijfelde ... we reden de tocht uit ... na 255 km hadden we het laatste stukje bergop achter de rug ... enkel het stukje naar de brug van Boom en de Bosstraat moesten nog worden opgereden.  Aan een tempo van 30 maaldden we samen richting Boom.  Hoeveel zou onze tocht bedragen ... we hadden ondertussen door dat het geen 300 km zou worden ... echter, zouden we er de langste RZ-tocht van kunnen maken?  Voorlopig stond dit op naam van Koen, Dessel en Marko die in april de volledige Ronde van Vlaanderen reden ... 275 km ... gisteren moest ik vaak aan hen denken ... nu pas besefte ik wat voor een prestatie die mannen in april reeds geleverd hadden ...

Eindelijk, Boom is in zicht, eerst nog een stukje naar boven naar de brug van Boom toe en dan de Bosstraat.  Wat is dat ... 't is niet waar ... kramp ... eerst in mijn linkerbeen en vervolgens in mijn rechter ... de anderen hadden dit niet gezien en waren door ... en daar stond ik ... leunend tegen een verkeerslicht ... met krampen in beide benen en mijn voeten nog in de klikpedalen ... ik kreeg ze er simpelweg niet meer uit.  Na enig masseerwerk slaag ik er in om beide voeten los te klikken.  Een automobilist stopt om mij over te laten.  Ik moet echter passen want kan eventjes geen meter stappen.  De automobilist snapt het en rijdt met een blik van medeleven en bewondering verder.  Uiteindelijk kan ik als een oud ventje van 97 de baan te voet oversteken.  Ik voel mij eventjes Briek ... mijn onderrug, benen, armen en nek doen pijn.  Hoe geraak ik terug op mijn fiets?  De eerste poging mislukt want onmiddellijk krijg ik terug een kramp bij het opheffen van mijn been.  Een tweede poging lukt wel ... zal ik echter die Bosstraat nog opgeraken?  Gelukkig wachten mijn reisgezellen me op ... eentje kwam me zelfs al zoeken ... en samen rijden we naar ons laatste obstakel van de dag: de Bosstraat.  Normaal vlammen we hier op tegen 35 à 40 per uur.  Nu gaat het iets trager ... 15 per uur is mijn maximum.  Ik ben leeg, doodop, kapot maar boven alles fier en gelukkig.  Mijn reisgezellen steunen me in mijn lijdensweg naar boven en gunnen me zelfs de overwinning aan de watertoren.  Het is ons gelukt ... we zijn er ... het is 20h00 ... we zijn dus 14 uur onderweg geweest door regen en wind ... maar de aankomst smaakt zoet ... de Tongerlo's zullen nog beter smaken.  Boven zit Briek met tranen in de ogen te kijken naar zijn helden van de dag.  Hij is zelfs zo gepassioneerd dat hij niet hoort wat Suzy vraagt ... Bliek wat wil je vanavond eten? Briek zijn aandacht is volledig bij zijn gasten ... ook hij wil weten hoeveel kilometers ze uiteindelijk gereden hebben ... aandachtig luistert hij mee ... 276 roept hij!  Suzy verschiet ... wint ze hem dan toch terug ... vanwaar anders die Thaise integratie van zijnentwege ... en met een glimlach begint ze aan kip in zoetzure saus met nasi goreng!

IJZEREN WILL

15:47 Gepost door William Devondel | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

Commentaren

Sterke mannen Ondanks verschrikkelijk slecht weer vanaf de start, veel te veel platte banden en 276km hebben deze ´sterke mannen´na 14 uur zwoegen, de eindstreep gehaald. Nen dikke proficiat voor jullie allemaal, chapeau!

Gepost door: jp | 26-05-06

Wielersport is traditie Proficiat voorzitter voor prima organisatie én parkoerskennis!!!! BSC is nu al een klassieker, gewoon integraal overnemen met kleine parkoersaanpassingen (300 km!) voor volgend jaar. Ik ga er persoonlijk ook een traditie van maken om elke editie achter dezelfde boom in Mullem te gaan kakken. Wielersport is traditie!
Tekstueel: Ik meen begrepen te hebben uit de wielerhemel dat Briek (Kanegem), Lucien (Wontergem) en Fred (Berlare) al een levendige discussie hebben gehad gisteren over onze tocht. Legende Lucien lachte Sint-Briek uit met zijn miezerige beeldje in Kanegem, terwijl aartsengel (en Luciens aangetrouwde familielid; onthouden!) Fred De Bruyne jaloers was dat we in Berlare niet langs zijn beeld zijn kunnen rijden enz. Verslag volgt.
Marko
PS. Mocht daarnet nog sms’ke ontvangen van IJzeren Bern. Hij heeft vannacht slecht geslapen en nog 150 gereden in zijn slaap. William: kunnen daarvoor extra punten worden toegekend denk je?

Gepost door: Marko | 26-05-06

kippevel Verslag gelezen. Terug een kippevelmoment!!!! Het mijne zal zeker nog volgen...
Nogmaals bedankt voor de unieke ervaring en fantastische dag, proficiat...
Bart The Rookie

Gepost door: Bart the Rookie | 26-05-06

Schitterend zeer sterke prestatie....oprecht proficiat.Zelfs in ideale weersomstandigheden zou ik nog twijfelen om er aan te beginnen. En natuurlijk weer een prachtig relaas.

Gepost door: danny | 27-05-06

Tam tam William,

Dikke Proficiat aan alle die-hard Reetzweeters die deze ode aan den Briek tot een goed einde gebracht hebben! Het wordrt vervelend maar de voorzitter heeft prima in elkaar gestoken en uitgereden! Toch heb ik 2 opmerkingen: Willy, voortaan moet ge niet meer zoveel tam tam maken voor een ritje minder dan 300km en ik vind het ongehoord dat ge tijdens een bedevaart ter ere van Alberic, de snotkoning van Vlaanderen, man voor wie geen ontbering te groot was, wiens zweetgeur na elke heldentocht pure javel degradeerde tot lauw water, het aandurft om als voorzitter half koers verse droge kleren aan te doen! Dit getuigt van gebrek aan respect en dient gestraft te worden met slechts de helft van de punten!

Dikke Proficiat alle ijzeren kerels


Gepost door: Koen | 27-05-06

Beerput Koen,
Het wisselen van kleren halfweg had niets met het fietsen te maken maar met de windrichting. Marko was namelijk 10 meter verder het veld aan het bewerken ... had ik niet gewisseld dan was ik om de 100 meter flauw gevallen!

Gepost door: IJzen en Will | 27-05-06

Amai 'k heb juist zelf 105 km afgehaspeld en kwam totaal afgepeigerd terug naar huis gestrompeld. Ik vraag me af hoe jullie zich voelden na die 276 km.

Proficiat

PS Voor de geschiedenisboekskes, wat was jullie gemiddelde snelheid?

Gepost door: Peter V | 28-05-06

gemiddelde Peter, we hebben 10h35 gefietst of 26.1 gemiddeld. Gezien het slechte weer, het bochtig parcours en de vele hellingen (in totaal 45 stukken naar boven ... niet altijd 10% maar toch) is dit een mooi resultaat. Hoe wij ons voelden na die 276 km ... klaar voor meer! Volgend jaar, de tweede editie, worden het 300 km! Zeker weten.

Gepost door: Ijzeren Will | 28-05-06

Lucien Heb er eveneens ontzettend van genoten.
Ik blijf erbij, ik ben gene klimmer, zelfs "met " parcourskennis, maar zal toch altijd blijven proberen onder het motto "say you can and you will"!
PS: ik vind dat we Lucien Buysse zijn biografie moeten opsnollen en checken wat die gepresteerd heeft (buiten de tour van 1926 te hebben gewonnen). Hij had nl een mooier standbeeld dan die van Briek (wa was da zeg!)

Gepost door: vloe | 30-05-06

Trondheim-Oslo moeten wij eens ni beginnen denken aan de rit Trondheim-Oslo: "slechts" 540km.
Komaaan!

Gepost door: Vloe | 30-05-06

Protese ? Boekt dan maar al ne rolstoel voor de Willy want na 540 km hangt z'n knie zéker helemaal in frenne ...! Nee, serieus : Hoe is't met uw knie Willy ?

Gepost door: Bern | 30-05-06

Flanellen knie Knie voorlopig lichtjes ontstoken ... ontstekingsremmertje en een dosis ijs per dag ... donderdag proberen mee rijden met groep 3 alsook zaterdag ... dus geen TBT ... om dan volledig gerecupereerd een gooi te doen naar de overwinning in de Gran Fondo. By the way ... de Mortirolo gezien? Wat was da ... een prof die klimt aan 8 per uur !!!! Wat gaan wij daar doen ... bovendien een heel smal baantje ... camion kan hier nooit op ... dus daar kan ik ook al niet in kruipen!

Gepost door: IJzeren Will | 30-05-06

De commentaren zijn gesloten.